آرزوهایم را اینجا بنویسم که یادم نرود

1- دوست دارم کعبه را ببینم.بنشینم گوشه ای چادر سفیدم را بکشم روی سرم و آرام حرف بزنیم.

2- سه روز در جنگل بمانم و خزه ها را لمس کنم و بوی چوب بشنوم و پوستم سرخ و سفید شود از شبنم های دم صبح.

3- بچه داشته باشم که فینش را بگیرم و انگشت های پایش را بشمارم و سرم را توی گردنش کنم و نفسسسسسسس

4- ورزش کنم و 57 کیلو بشوم

5- پدرم شاد و سالم باشد همیشه

6- خدا کنارم باشد و قهر نکند و غضب نکند و مهربان باشیم و عاشق باشیم و روی ماهش را ببوسم.

عقلم میگوید باید قصه حسن کچل را تمام کنی

از تنهایی می ترسم و میدانم اگر خدا را داشته باشم تنها نخواهم ماند اما باز هم میترسم.

با دلم اما دوستش دارم.

کاش لانگ دیستنس ها نبود.

اینروزها دوتایی گریه میکنیم و خداحافظی و فردا تماس میگیریم و ...

قصه همانطور ناتمام به آخر نرسیده رها میشود...

یا اول و یا آخر دستم به دامانت رهایم کن از بندهای این دنیا

چند سال پیش صورتم جوش میزد سال ها تحت درمان پزشک بودم و داروهای متعدد و چرک خشک کن و آخر و عاقبت دو سال روآکوتان مصرف کردم. نتیجه اش صرفا در زمان مصرف پوست بدون جوش اما خشک بود و در زمان قطع دارو پوست

خب من هم مثل همه یکی از آرزوهایم پولدار شدن است... اما نه پولدار شدن معمولی از آن فوق پولدارهایی که می توانند یک مملکت را بخرند! دوست دارم بتوانم شهرکی از خانه های زیبای ویلایی بسازم و برای چند سال او

برای کاری فال حافظ گرفتم

کاملا تفننی

نوشته بود در فروردین خبر خوشی دریافت خواهی کرد

ناگهان به ذهنم رسید که امکان دارد خبری از مامان برسد؟

شاید باورش برای خودم هم سخت است که بعد بیست سال منتظرش هستم ...

منتظر بوی پیراهنش شاید .. یوسف من

مامان نیست و دیشب تا حالا سوالی در ذهنم میچرخد که چرا من مامان نداشتم؟

مگه میشه بدون مامان زنده ماند؟

چطور تاب آوردم؟

چرا نداشتمش؟

مگر بچه بدون مادر هم میشود؟

امروز روز مادر است ..

مثل موج روزهای طوفانی رفت

مثل آنها که به صخره میکوبند

همانطور کوبنده

همانقدر بی رحم

برایش هزار آرزوی خوب دارم

.

.

اما در دل تنگم گله هاست ...

هر جا که توانستم در نجف در کربلا در مسجد کوفه برایش نماز قضا خواندم

مامان خیلی دست و دلباز بود. بخشنده بود. محال بود کسی برایش کاری کند و جبران نکند.

آن شب مادربزرگ بعد از بیست سال انگشترش را به من برگرداند.

مامان ... خیلی دوستت دارم ..هنوز

روایتی خوانده بودم که آخرالزمان آدمها از کنار گورستان که میگذرند به مرده ها حسرت میخورند که خوشا به حالتان نیستید که ببینید حال ما را ..

یادم نمی آید هیچ دوره ای از زندگی ام خواسته باشم در این دنیا بمانم..

این روزها اما دلم میخواهد بروم.. همانقدر حسرت رفته ها را میخورم.